تعالى ] با فضل « 1 » خويش . وَ الَّذِينَ يَبْتَغُونَ الْكِتابَ مِمَّا مَلَكَتْ أَيْمانُكُمْ فَكاتِبُوهُمْ و آنها كه كتابت مىجويند از بندگان شما ايشان را مكاتب كنيت ، إِنْ عَلِمْتُمْ فِيهِمْ خَيْراً اگر در ايشان قدرت و امانت دانيت ؛ وَ آتُوهُمْ مِنْ مالِ اللَّهِ الَّذِي آتاكُمْ بدهيت‌شان ، اى توانگران ، از زكواتهاى مالى كه « 2 » خداى تعالى داده استتان . وَ لا تُكْرِهُوا فَتَياتِكُمْ عَلَى الْبِغاءِ إِنْ أَرَدْنَ تَحَصُّناً و جبر مكنيت كنيزكان خويش را بر زنا چون هست مراد ايشان « 3 » پارسايى ، لِتَبْتَغُوا عَرَضَ الْحَياةِ الدُّنْيا تا بجوييت بدان بهرهء دنياوى ؛ وَ مَنْ يُكْرِهْهُنَّ فَإِنَّ اللَّهَ مِنْ بَعْدِ إِكْراهِهِنَّ غَفُورٌ رَحِيمٌ و هر كه جبر كند [ شان ] بر زنا ، خداى تعالى از بعد جبر ايشان آمرزنده است و بخشاينده آن جبركنندگان را « 4 » . ( 33 ) وَ لَقَدْ أَنْزَلْنا إِلَيْكُمْ آياتٍ مُبَيِّناتٍ و فرستاديم بر شما آيتهايى پيدا ، وَ مَثَلًا مِنَ الَّذِينَ خَلَوْا مِنْ قَبْلِكُمْ و داستان آنها كه گذشتند پيش از شما ، وَ مَوْعِظَةً لِلْمُتَّقِينَ و پند مر ترس‌كاران را . ( 34 ) اللَّهُ نُورُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ خداى است عز و جل روشن‌كنندهء آسمان ، به آفتاب و ماه و ستارگان ، و روشن‌كنندهء زمين به نور ايمان مؤمنان . مَثَلُ نُورِهِ كَمِشْكاةٍ فِيها مِصْباحٌ مثل نور ايمان ، كه خداى تعالى نهاد در دل گروندگان ، همچون طاقى است در وى چراغ تابان ، الْمِصْباحُ فِي زُجاجَةٍ آن چراغ در قنديل رخشان ، الزُّجاجَةُ كَأَنَّها كَوْكَبٌ دُرِّيٌّ آن قنديل چون « 5 » ستاره‌اى درفشان « 6 » ؛ يُوقَدُ مِنْ شَجَرَةٍ مُبارَكَةٍ زَيْتُونَةٍ افروخته مىشود آن چراغ به روغن درختى كه آن مبارك و ميمون است ، و آن درخت زيتون است ؛ لا شَرْقِيَّةٍ وَ لا غَرْبِيَّةٍ نه شرقى تنها كه

--> ( 1 ) - ن : به افضال . ( 2 ) - ن و ت : از زكات مالهائى كه . ( 3 ) - ن : شان . ( 4 ) - ن : كردندگان را . ( 5 ) - ن : همچون . ( 6 ) - ن : درافشان - ت : مانند متن است .